Tijdens de goudkoorts, was Alaska de hoop voor velen.
Het meedogenloze verre Noorden,
verleidde velen met haar ijzige boezem,
wenkte duizenden naar onbekend land.
"Chilkoot Pass" was de grens naar de goudvelden.
Hierna was slechts ellende en ontbering.
Velen stierven, anderen bleven uitgeput liggen.
Sommigen keerden ontmoedigd terug.
De dapperen gingen door.
Ver in het ijzige Noorden, ver in dat stille niets,
liep een onverschrokken eenzame goudzoeker.
Ergens in dat niets bevond zich een andere eenzame goudzoeker.
Onze Columbus daalde blij het niet in kaart gebrachte gebied af.
Hij stopte, verstapte, slipte en slierde.
"Even kijken", dacht onze Little Fellow.
"om te weten waar ik ben, moet ik er eerst zijn."
In die bevroren wildernis, kwam een droom uit.
Een eenzame stem klonk in de dreigende lucht:
"Eureka! Ik vond het! Een berg goud!"
Maar de natuur loeide, bulderde en donderde.
Midden in dat razende niets stond een verlaten hutje,
met nog een eenzame man: Black Larson,
een doortrapte,roofzuchtige schurk.
Vanuit de geselende storm kwam Little Fellow,
op zoek naar beschutting en misschien wat gastvrijheid.
Hij gaf zijn vermoeide ledematen wat rust,
terwijl de ijzige wind door de knoesten brulde.
"kom hier", zei Larson.
"Wat doe je?"
"Ik eet" zie Little Fellow
"Naar buiten."
"wegwezen!"
"Naar buiten!"
The wind gaf Big Jim ook problemen.
Big Jim was edelmoedig. Hij had geleden.
Oh, hij hield van lijden en leed onder alles.
"Weg jullie!" zei Black Larson.
"Of ik schiet jullie beiden vol lood."
"Jullie allebei, eruit!"
"eruit!"
Dat geluid kon Jim niet verdragen.
"Ik blijf hier, begrepen?"
"Hier binnen", zei Big Jim.
"Ja, meneer, hij blijft hier", zei Little Fellow.
"Begrepen? We blijven beiden hier."
En ze bleven,
...dagenlang. Het hutje kreunde en steunde.
Zonder een woord, ijsbeerden de 2 mannen. Door honger getergd.
"Ik moet eten hebben!" schreeuwde Big Jim.
"Ik moet iets eten!"
"Wat ben je aan het eten?" zei Black Larson.
"Niets," zei Little Fellow.
"Doe uw mond open!"
"Leugenaar! Dat was de kaars."
"Dat?" zei Little Fellow. "Hoe wagelijk."
"Als je iets achterhoudt snij ik uw keel over!"
"Eén van ons moet door die storm, als we eten willen."
"Kom allebei hier."
"We trekken kaarten en de verliezer moet gaan."
"Jij ben de man", zei Jim.
"Tot ziens, veel geluk."
"Vergeet niet de bacon naar huis te brengen."
Ergens in dat niets was de politie op zoek naar Black Larson.
Wanhopig door de honger en hier was het "Thanksgiving Day."
Er was toch iets om dankbaar voor te zijn.
"Nog niet gaar, geef het nog 2 minuutjes."
"Komaan, komaan", zei Big Jim.
Little Fellow had alles doorzocht,
maar hij had niets eetbaars gevonden,
...zelfs geen veldmuisje.
Door honger gefolterd,
begon Big Jim hysterisch te ijlen.
Hij werd onuitstaanbaar.
"Eten, eten!" bulderde hij.
"Mijn andere schoen?"
"Nee, nee, alles behalve dat!"
Arme Jim, hij kon er niet meer tegen.
"Wat scheelt er?" vroeg Little Fellow.
"Ik dacht even dat je een kip was."
"Rakel het vuur op," zei Big Jim.
"Wat heb je toch?"
"kom hier, kippetje van me."
"Doe niet zo kinderachtig."
"Stop, doe niet zo gek. Ik ben het!"
"Jij?" zei Big Jim.
"Ik ben vast gek geworden."
"Dat moet je mij vertellen!"
"Toe, geef mij dat geweer voordat je het kwijtraakt."
Kip of geen kip,
Little Fellow zag er smakelijk uit volgens Big Jim.
Black Larson kwam toevallig bij Big Jim's goudmijn terecht.
Toen gingen hun wegen uit elkaar:
Big Jim naar zijn mijn, onze held zijn lot tegemoet.
"Tot ziens", zei Little Fellow.
"Leuk kennis te hebben gemaakt."
Verraad lag op Big Jim te wachten bij zijn goudmijn.
Big Jim keek diep in de ogen...
...van Black Larson...
...en zag de ziel van een smeerlap.
Verstrikt in opeenvolgende wanhoopsdaden,
ging Black Larson zijn ondergang tegemoet.
Uit die droom en in dat woeste gebied groeide een stad,
verwarmd door de mensheid met leven, liefde en lust.
Georgia.
Jack was een rokkenjager.
Georgia was rap en impulsief,
...trots en onafhankelijk.
s' Avonds werkte Georgia in de danszaal.
Jack voelde zich sterk aangetrokken tot Georgia.
Misschien mocht ze hem daarom niet.
Vanuit het donker kwam Little Fellow,
naar de danszaal, vol aanlokkelijk plezier,
een vredig oord van verloren dromen.
"Georgia, waarom ben je niet aardig tegen Jack?"
"Hij mag je graag", zei het meisje.
"Hij mag iedereen!" zei Georgia luid.
"Ik heb genoeg van deze plek", ging ze verder.
"Ik zou alles opgeven als ik een eerlijke, goede man vond."
"Ik vind hem wel op een goede dag."
Ze draaide zich om,
en keek, en keek,
en keek rond.
"Nogal koeltjes, dus?" dacht Jack.
"Zing eens een toontje lager."
"Wij gaan samen dansen."
"Speel eens een lekker deuntje."
"Wacht even! Wij gingen dansen, zei ik."
"pardon?" zei Georgia.
Om haar minachting te tonen,
koos ze de meest erbarmelijk uitziende zwerver uit.
"Hé jij. Kom hier."
"Ja, jij. Wil je dansen?"
"Kijk. Ik heb een aparte smaak voor danspartners."
Als een onverschrokken cavalier bewaakte hij haar,
en haar toevluchtsoord.
"Als je het wilt maken bij die dame,
"moet je je beter kleden, en je hoed zo opzetten!"
"Pak aan. Auw!"
"Heel goed."
"Ik ken mijn eigen kracht niet."
Hank Curtis woonde op een steenworp van de danszaal.
Hank was een mijn-ingenieur woonde alleen,
en ging af en toe op expeditie,
naar het verre Noorden.
Hank was vriendelijk en menselijk,
en onze held kou en hongerig.
De bonen roken heerlijk en de koffie was heet.
Dus verzon Little Fellow een manier om te kunnen ontbijten.
Big Jim herstelde van de klap van Black Larson,
maar was zijn geheugen kwijt.
Hank's collega komt eraan.
Ze vertrekken voor een lange expeditie.
Hank vertelt dat Little Fellow
op het huis zal passen tijdens zijn afwezigheid.
"Tot ziens", zei Hank. "En vergeet niet het muildier te voeren."
Hij had Georgia niet gezien sinds die nacht in de danszaal,
maar het toeval bracht ze weer samen.
Haar lieftalligheid verlichtte de kamer,
vervulde zijn ziel met romantiek,
die zo slecht bij hem paste.
Ze stelde hem voor, en zijn hart sprong op.
Terwijl ze zich verwarmden, ging hij wat hout halen.
Toen werd zijn geheim ontdekt:
zijn liefde voor Georgia.
De meisjes giechelden en lachten,
misschien om medelijden te verbergen,
want in de danswereld was het onverstandig
gevoelens te laten blijken.
Ze besloten hem voor de gek te houden.
Daar zaten ze, in de avondschemering,
hun gezichten glimmend van kattenkwaad,
maar hij was dolgelukkig.
Ze flirtten met hem en streelden zijn haar.
Al was het een grapje, hij was gelukkig.
Want ze zat naast hem, en hield zijn hand vast,
ze lachte naar hem.
"Wat gezellig hier",zei Georgia.
"Mogen we nog eens terugkomen."
Was dit ook een grapje?
Hij genoot van haar warme aandacht.
En de dame van haar warme stoel.
Toen ging ze weg.
Haar lieftalligheid zou verdwijnen,
en hij zou met een leegte achterblijven,
terug naar zijn grauwe, eenzame bestaan.
"Pardon?",zei Little Fellow,
"Maar ehm..." Hij kon zijn woorden niet vinden.
"Komt u me echt weer opzoeken?"
"Natuurlijk", zei Georgia. "Nietwaar, meisjes?"
"We komen op Oudejaarsavond eten."
"Goed idee", zei Georgia.
"We komen op Oudejaarsavond eten."
Natuurlijk kwam Georgia toen haar handschoenen ophalen!
De volgende dagen ploeterde Little Fellow,
om de Oudejaarsavondmaaltijd te betalen.
Oudejaarsavond. Nieuwe hoop en nieuwe dromen.
Daar was Georgia, hem strelend met haar lach en tedere blikken.
De meisjes eisten een toespraak.
Maar hij was té gelukkig.
Het enige wat voor hem gold, was Georgia.
Hij stotterde en mompelde wat en zei toen:
"Ik spreek slecht, maar ik dans goed."
En hij voerde een dansje op.
#Mochten we oude kennissen vergeten zijn
#Mochten we nimmer aan hen denken
#Mochten we oude kennissen vergeten zijn
#In de dagen van voorheen
#Uit oude vriendschap
#Uit oude vriendschap...
Temidden van de feestvreugde, herinnerde Georgia
zich vaag haar belofte.
"Laten we naar Little Fellow gaan!"zei ze.
"We halen een grap uit!"
"Georgia gaat naar binnen, en wij maken hem bang."
"Vergeet het", zei Jack.
"Wees eens lief voor mij."
Op het Registratiebureau,
probeerde Big Jim de essayeurs ervan te overtuigen,
dat hij een goudmijn had gevonden.
"Waar dan?" vroegen ze.
Maar Big Jim's geheugen liet hem in de steek.
Hij wist slechts dat het nabij het hutje was.
"Het hutje, natuurlijk!"
"Als ik het hutje vind, vind ik de goudmijn weer terug."
"Maar ik kan het me niet herinneren."
"Je vriendin Georgia zocht je!" zei Jack.
Little Fellow wist wel beter.
Hoe durfde die ploert haar naam zo luchtig te zeggen!
Hij zou hem graag nogmaals afranselen.
Maar hij voelde zich slapjes en besloot de belediging te negeren.
Maar Georgia had hem werkelijk gezocht.
Ze had een brief geschreven.
Hij ging op zoek naar Georgia, terwijl Big Jim op zoek naar hem was.
"Jij daar!" zei Big Jim.
"Jij! De man die ik zoek!"
"Het hutje, het hutje! Waar is het?"
"Zeg op, man!"
"Tong verloren? Vertel het me dan!"
"Waar is het hutje? Waar is het hutje?"
"Eindelijk vind ik mijn goud terug."
"Sta op man, snel!"
"Jij gaat met mij mee!"
"Breng me naar het hutje en ik maak u miljonair!"
"Georgia! Wacht eventjes", zei Little Fellow.
"Uitleg is onnodig. Ik begrijp het."
"Ik hou van u. Ik zal uw leven veranderen."
"Ik ga weg, en als ik terugkom",
"zal ik terugkomen."
Uitgeput en bekaf kwamen ze aan.
"Nu is het snel gebeurd!" zei Big Jim.
"Breng het eten naar binnen, morgen gaan we naar het goud.
"Neem hier een teug van. Daar gaat je snor van krullen."
"Wat een zwaar lamsboutje", zei Little fellow.
Zoals altijd haalde het lot een grapje uit,
en de natuur loeide, bulderde en donderde wederom,
Maar onze helden lagen op één oor.
De dageraad.
Little Fellow werd wakker,
onwetend van de nachtelijke gebeurtenissen,
maar met een duidelijk 'kater'-gevoel.
"Laat ik maar opruimen en het ontbijt klaarmaken."
"Zo'n zware kater heb ik nog nooit gehad."
"Het beweegt, voel je dat?"
"Het is de maag."
"Het is de maag niet."
"Naar de andere kant."
"Eens kijken hoever het overhelt."
"Alsof er niets onder zit."
"Ik ga even buiten kijken."
"Wind je niet op," zei Big Jim.
"Hou je rustig, beweeg niet, en haal geen adem!"
"Ik zei niet ademhalen, sukkel."
"Soms ben je wel erg vervelend."
"Hou je kalm, blijf rustig", zei Big Jim.
"Maak je geen zorgen."
"Wees een man! Waar is je wilskracht?"
"Luister, Ik heb een goed idee."
"Hou je handen zo, dan klim ik eruit."
"Snap je wat ik bedoel?"
"Je bent verward. Je hebt geen psychologie."
"en geen zelfbeheersing."
Big Jim ontdekte zijn geclaimd land!
"Nu zullen we rijk zijn!"
"We zullen miljonair worden!"
Dat werden ze inderdaad.
Ze gingen terug naar huis,
ze verlieten de ontberingen van Alaska,
om in luilekkerland te gaan leven,
en zich te koesteren in de schoot van weelde.
Ze waren beroemd, en erg in trek bij de pers.
In hun luxe kajuit
werden ze verwelkomd en verwacht.
De verslaggever wilde Little Fellow's leven beschrijven.
"Van Rafels tot Rijkdom", en hij stemde minzaam in.
Big Jim werd gemanicuurd.
"Niet de nagels! Mijn dierbare eelt".
De verslaggever had een idee
Hij moest in zijn mijnplunje poseren.
Zo werd het een menselijk verhaal.
Georgia
Op het tussendek! Geen van beiden wist van elkaars aanwezigheid.
Ze hoorde de officier praten over een verstopte verstekeling.
"U!" zei Georgia.
"Ik dacht dat ik u nooit meer zou zien."
Ze dacht dat hij de verstekeling was.
De officier wilde hem opsluiten.
Georgia smeekte en wilde zijn reis betalen.
"Dat is geen verstekeling!" zei de kapitein.
"Dat is Big Jim's partner, De multimiljonair."
Ze verontschuldigden zich.
Little Fellow vermande zich
en liet de bediende een extra kamer klaarmaken.
"Wie is die dame?" vroeg de verslaggever
"Mompel mompel!"
"Echt waar? Mijn gelukwensen!"
"Dit word een geweldig verhaal, met een goede afloop."
Het was inderdaad een gelukkig einde.